گزارش پژوهش «مروری بر روان‎شناسی اجتماعی ایرانیان» منتشر شد

به گزارش پایگاه خبری موفقیت شناسی، گزارش پژوهش «مروری بر روان‎شناسی اجتماعی ایرانیان» نوشته فاطمه علمدار حاصل تلاش نگارنده در مصاحبه با جمعی از روان‌شناسان و روان‌پزشکان علاقه‌مند به حوزه روان‌شناسی اجتماعی در جهت کشف مختصات جامعه ایرانی، برگزاری نشست‌ها و گردآوری آن‌ها است.

نویسنده در این گزارش با قائل‌شدن به ارتباط میان درونی‌ترین اعمال فرد با گسترده‌ترین پدیده‌های اجتماعی، هم‌اندیشی جامعه‌شناسان و متخصصان علوم روانی مانند روان‌شناسان و روان‌پزشکان را ضروری عنوان می‌کند و با بیان اینکه فضای علمی ‎ایران از شعبه‌شعبه شدن علوم و ارتباط اندک میان آن‌ها رنج می‌کشد، متذکر می‌شود که مطالعۀ صرفاً‎ روان‎شناسانه یا جامعه‌شناسانۀ پدیده‌های اجتماعی-روانی، کمکی به فهم و تبیین صحیح آن‌ها نمی‌کند. به همین دلیل برگزاری سلسله‌نشست‌های «شخصیت ایرانی؛ الگوها و اختلال‌ها» را با مجموعه‌ای از روانشناسان و جامعه‌شناسان در دستور کار خود قرار داده تا از قبل آن، اصحاب علوم‎ اجتماعی‎ با بهره‌مندی از تحلیل‌ها و یافته‌های اصحاب علوم ‎روانی‎ بتوانند تصویر دقیق‌تر و تأمل‌برانگیزتری از قلمرو فرهنگی و روانی جامعۀ ‎ایرانی و اثرات آن بر دیگر قلمروهای اجتماعی داشته باشند و نظریه‌های غنی‌تر و کاربردی‌تری ارائه دهند و برعکس.

این گزارش از یک مقدمه و دو بخش تشکیل شده که در مقدمه، پس از بیان ضرورت و اهمیت مسأله، بخش اول تلاش می‌کند با پاسخ به سوالاتی چون «آیا اصولاً‎ می‌توان از مفهوم «شخصیت ملی» سخن گفت؟»، «آیا فرض پذیرفتن وجود «شخصیت ملی» به معنای پذیرفتن جبر فرهنگی-تاریخی-جغرافیایی است و انکار عاملیت فرد؟»، «آیا می‌توان از «شخصیت ملی» سخن گفت و در عین حال «افراد» را به کنشگری مسئولانه دعوت کرد؟»، «آیا می‌توان دربارۀ تثبیت ویژگی‌های مثبت و تلاش برای تغییر نقاط ضعف صحبت کرد؟» و ‎ «آیا می‌شود آینده‌ای متفاوت را رقم زد؟»، درباره محتوای مفهومی «شخصیت ملی» سخن بگوید و در بخش دوم نیز سخنرانی نُه تن از استادان علوم ‎روانی‎ در ‎ایران (شش روان‌پزشک و سه روان‌شناس) از تاریخ مهر تا اسفند ۱۳۹۵، با هدف ارائه تجربیاتشان از فعالیت در حوزۀ علوم ‎روانی‎ در جامعۀ ‎ایران، آورده شده است.

در یک دسته‌بندی کلی، در این سخنرانی‌ها، سه سخنران بیشتر با نگاهی توصیفی-تحلیلی به «فرهنگ ایران» توجه داشته‌اند (محمد صنعتی در مورد «خشونت و فرهنگ مرگ در ‎ایران»، محمدتقی یاسمی دربارۀ «خلق‌وخوی ایرانی و سازوکارهای تغییر و تثبیت آن» و سامان توکلی در مورد «کیفیت سامان‌دهی روابط بینِ‌فردی در ‎ایران» صحبت کرده‌اند). در چهار سخنرانی، با تمرکز بر یک «ویژگی رفتاری ‎ایرانیان» تلاش شده تا بستر روانی- اجتماعی مناسب برای تولد ‎این ویژگی و بالنده شدن آن، توصیف و تحلیل شود (مهدیه معین‌الغربایی در مورد «ناتوانی در تجربۀ رضایتمندی و قدردانی»، دکتر مریم رسولیان دربارۀ «اختلال اجتماعی؛ غفلت از خودمراقبتی»، مهدی نصر اصفهانی در مورد «مدل قضاوتی ‎ایرانیان» و درنهایت، امین رفیعی‌پور با تمرکز بر گرایش به جراحی‌های زیبایی دربارۀ «برداشت از خود در شخصیت ‎ایرانی» صحبت کرده‌اند). دو سخنرانی دیگر نیز با پیش‌فرض گرفتن بعضی ویژگی‌های فرهنگی و شخصیتی در ‎ایرانیان و با نگاهی «دلیل‌کاوانه» به دنبال کشف و تبیین چرایی وجود ‎این ویژگی‌ها در فرهنگ و شخصیت ‎ایرانی بوده‌اند (علیرضا آقایوسفی در مورد «واگرایی میان خود آرمانی و خود واقعی» و باقر غباری بناب دربارۀ «دور ماندن از اصل خویش و پیامدهای اجتماعی و روانی آن» صحبت کرده‌اند).

انتهای پیام/

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا